11 జన, 2019

నల్లమల వనవిహారం

కొండలు..వాగులు..మానులు.వాటిని అల్లుకొనే అల్లిబిల్లి సుమలతల అందాలు
ఇవన్నీ ఎందుకో నాకు అంతులేని ఆసక్తి,చిన్నప్పటి చందమామ కధల్లో బొమ్మల జ్ఞాపకాలు.


అందుకే అడవుల్లోకి వనవిహారం అనగానే ఎక్కడలేని హుషారు.
ఇంతకీ ఎక్కడికి వెళ్ళాను ఏమిటో చెప్పనేలేదు కదూ.
డిశంబరు,జనవరి సాధారణంగా విహారాలకు అనుకూలమైన కాలం. పాప పుట్టాక ఈ తిరుగుళ్ళు అన్నీ కట్టిపెట్టేశాం. కానీ, మళ్ళీ మూడు సంవత్సరాల తర్వత ఇప్పుడు పాపని తీసుకొని వెళ్ళవచ్చు అని అనిపించింది.
అందుకే వారంతంలో ఎక్కడికైనా వెళ్దామని తెగ ఆలోచిస్తుంటే ,అప్పుడెప్పుడో ఈనాడు పత్రికలో నల్లమల అడవుల విహరం గురించి చదివిన జ్ఞాపకం.
ఆ కధనం గురించి తెగ వెతికేస్తుంటే ఎక్కడా కనిపించలేదు.చివరికి నా వెతుకులాట చూసి స్నేహితురాలు కూడా ఒక చెయ్యి వేస్తే దొరికింది ఆ కధనం ఇక్కడ.

ఇక వెంటనే ఆలశ్యం చేయకుండా మాకు, చెల్లి వాళ్ళకి ఆన్లైన్లో పచ్చర్లలో పాలపిట్ట అనబడే కాటేజి బుక్ చేశేసాం.ఇక్కడ కాటేజీలు,టెంట్లు ఉన్నాయి కానీ,చలి మరీ ఎక్కువ ఉంటుందేమో అని మేము కాటేజి బుక్ చేసాం.
అనుకున్న శనివారం రానే వచ్చింది.
అందరం ఎంతో ఉత్సహంగా ఉదయం ఆరు గంటలకే హైదరాబాద్ నించి బయల్దేరాము.
గూగులమ్మ చక్కగా దారి చూపిస్తుంటే,సూర్యోదయాన్ని చూస్తూ రింగు రోడ్డు మీదుగా కారు కన్నా వేగంగా మనసు పరుగు పెడుతుంది.
ఒక గంట తర్వాత మాకు జంగిల్ కాంప్ నించి ఫోన్ వచ్చింది ,బయలుదేరారా సార్ ?దారి చెప్పమంటారా అని, ఆ మత్రం వారు చుపించే ఆసక్తి మా ఉత్సహాన్నీ ఇంకా పెంచింది. ఒక గంట తర్వత, ఫలహారం చేద్దామని ఒకచోట  ఆగాం.ఫలహారం అంతంత మాత్రమే అయినా ధరలు మరీ ఎక్కువ.ఇంక ఏదో అయ్యింది అనిపించి మళ్ళీ బయలుదేరాము.

కర్నూలు మీదుగా రోడ్డూ,చుట్టూ కొండలు దారంతా ఎంతో ఆహ్లాదంగా ఉంది.
గూగులమ్మ ఇంకో అరగంటలో చేరుకుంటాం అని చెప్తుంది కానీ,ఎక్కడా అడవి కాదు కదా పెద్ద చెట్లు కూడా కనిపించడంలేదు.మేమంతా ఇదేమిటి ఇంకా అడవి రావటంలేదు అని నిరుత్సాహపడిపోతుంటే, ఇంకో పది నిమిషాలు ఉందనగా ఒక్కసారిగా చుట్టూ పరిసరాలు మారిపోయాయి,వంపుల ఘాట్ రోడ్డు,చుట్టూ చెట్లూ ,కార్ల చుట్టూ తిరిగుతున్న వానర సేన.




అందంగా ఉన్నానా లేదా? :)




ఇవన్నీ కళ్ళప్పగించి చూస్తుండగానే గమ్యస్థలం వచ్చేసాం.ఫోనులో సిగ్నల్స్ కూడ పూర్తిగా పోయాయి.

ఈ  గేటు దాటి లోపలకు వెళ్లగానే,చుట్టూ పరిసరాలు చూసి కారు పార్క్ చేసేవరకూ కూడా మనసు ఆగలేకపోయింది.అందరం కారు దిగి సరాసరి ఇదిగో ఈ టైర్ల ఉయ్యల దగ్గరకు వచ్చేసాం.
PC:Google


 అన్నీ మర్చిపోయి అందరం పాపతో పాటూ చిన్నపిల్లలైపోయాము .కేరింతలు నవ్వులు ఒక పది నిమిషాల తర్వత మాకు గుర్తొచ్చింది. మా టిక్కట్లు గట్రా ఆఫీసు రూములో చూపించి ముందు రూము లో లగేజీ అంతా పెట్టాలి కదా అని,ఇవన్నీ అయ్యాక ఒక అబ్బాయి(ఈ అబ్బాయి పేరు రాసీద్)కాటేజి దాక వచ్చి తాళాలు అవి ఇచ్చి వెళ్ళాడు.
ఆ కాటేజి,ఎదురుగా ఉన్న వాగు,పక్కనే ఆ చెట్లు అవన్నీ చుస్తునే నాకు ఎమీ చెయ్యలో అర్దమే కాలేదు,
ఆ వాగు దగ్గర ఆగి రంగుల పువ్వులని,వాటి చుట్టూ తిరుగుతున్నసీతాకోకచిలుకలనే చుడనా?  లేకపొతే ఆ వాగు దాటి వెళ్ళీ చుట్టూ ఉన్న చెట్లు,వాటి మీద రకరకాల పక్షుల కువకువలనే విననా?
లేకపోతే కాటేజి ముందర ఏకంతంగా ఉన్న కుర్చిలో కూర్చోని మంచి పుస్తకాన్నే చదవనా? ఇన్ని అందాలను కళ్ళతోనే చూడనా,కెమేరాలోనే బంధించనా?





Add caption







మేము దిగిన కాటేజి 





మా చిన్ని ఏకలవ్యుడు(రాలు?)😝



ఏమి చెయ్యాలో ,తెలియక అటూ,ఇటూ తెగ తిరిగేస్తుంటే ,శ్రీవారు నా పరిస్ఠితి గమనించి "ఇంకా ఇక్కడే ఇరవైనాలుగ్గంటలు ఉంటాం " అని గుర్తు చేసారు.
 అప్పటికి అందరికీ ఆకలి గుర్తొచ్చింది ,అదే అక్కడున్న రసీద్ ని అడిగితే ,భోజనం తయారు అయ్యాక కబురు తెస్తానన్నాడు.ఈ లోపు నలుగురం (కాదు ఐదుగురం పాపతో కలిపి)ఎవరి దారి వారుగా చుట్టూ పరికించడం మొదలు పెట్టాం.కెమేరాలు పట్టుకొని ఎవరికి వారే ఆ ప్రకృతి  అందాలు బందించడంలో నిమగ్నమైపొయాం .పాప ఎమో అక్కడికి వచ్చిన కుక్కపిల్లతోనూ,పనిచేసే పెద్దవారితో   వచ్చిన పిల్లలతోనూ ఆడుకుంటుంది.
ఈ లోపు భోజనం  తయ్యారు అయ్యిందన్న కబురు వచ్చింది.
బాగా అకలిగా ఉన్నామేమో,వెంటనే అందరం కేంటీన్ వైపు దారి తీశాం.
కాటేజి నించి కేంటీన్ కి వెళ్లలంటే ఇదిగో ఈ వేళ్ళాడే వంతెన మీదుగ వెళ్ళాలన్నమాట.



ఇది భలే సరదాగా ఉంది.
ఆవురావురుమంటూ కేంటేన్ కి వెళ్ళగానే ,అక్కడ ఉండే ఒకావిడ సెల్ఫ్ సర్వీసు అని చెప్పింది సరే అని అందరం పళ్ళాలు పట్టుకొని ,అక్కడ ఉంచిన భొజనం వైపుకు వెళ్ళాం,
అక్కడ పులిహోర,అన్నం,పప్పు ,బంగళాదుంపు వేపుడు,పెరుగు మాత్రమే ఉన్నాయి.విందుభోజనాన్నీ,కనిసం ఒక పదిరకాల పదార్ధాలని ఆశిస్తూ,ఆకలితో వచ్చిన మాకు, ఆ పదార్ధాలని చూసి సగం నీరసం వచ్చింది.అయినా ఆకలి కేకలు పెడుతుంటే వడ్డించుకున్నాం.
కానీ అది పులిహోర అయినా ,వేపుడు అయినా,పప్పు అయినా,ఆఖరికి పెరుగు అయినా ఇంట్లో చేసినట్లుగా ఎంతో రుచిగా ,శుచిగా ఉన్నాయి.అందరం కడుపు నిండా సంతృప్తిగా  భోజనం చేసాము.
మళ్ళీ ఆ వేళ్ళాడే వంతెన మీదుగా వచ్చాక అక్కడ కొన్ని సాహస క్రీడలు ఉన్నాయి.


దీని మీద వెల్లకిలా పడుకొని పైనున్న చెట్లనీ,పక్షులనీ చుస్తూ ఉంటే ఎంత అందమైన అనుభూతి కలిగిందో 

PC:Google

అక్కడ అందరం ఆడుకుంటుంటే,అక్కడికి వచ్చిన రసీద్ నాలుగ్గంటలకి తయరుగా ఉంటే జంగిల్ సఫారికి తీసుకువెళ్తానన్నాడు.
 అప్పటికి సమయం మూడు కావచ్చింది, ఇంక ఆ గంట అక్కడే కాలక్షేపం  చేసి నాలుగ్గంటలకల్లా సఫారీకి తయారయ్యి బయలుదేరాము.


అందరం సఫారీ బండి ఎక్కాము,కొంతదూరం ఘాట్ రోడ్డుమీదగా పోయిన తర్వాత బండి అభయారణ్యం లోనికి ప్రవేశించింది.పాప ఆనిమల్స్ కోసం ఎంతో ఉత్సాహంగా చూడసాగింది.
ఇది ఆకు రాలే కాలమేమో చెట్లన్నీ నారింజ ,గులబి,పసుపు పచ్చ ఆకులతో ,అవే రంగులలో కింద రాలిపడిన ఆకులతో అడవంతా ఒక వర్ణచిత్రంలా ఉంది.




కొంత దూరం లోపలికి పోయాక డ్రైవరు 'దొంగల బావి.' అనబడే దిగుడు బావి(ఒకరకం అది ఊబి) దగ్గర ఆపారు.

పూర్వ కాలంలో దొంగలు దొంగిలించిన వాటిని ఆ బావి దగ్గర దాచడం వలన దానికి ఆ పేరు వచ్చిందని ఆయన దాని గురించి వివరించారు,అక్కడ ఒక పెద్ద మర్రి చెట్టు ఉంటే అందరం దాని ఊడల సాయంతో ఊగే ప్రయత్నం చేసాం కానీ ,చూడ్డానికి అలవోకగా కనిపించే ఈ పని మనలంటివారికి చాల కష్టమని అర్దమయ్యింది. అక్కడ కొన్నీ ఫోటోలు తేసుకొని మళ్ళీ బండి ఎక్కాము.





కొంత దూరం లోపలికి వెళ్ళాక ఒక అందమైన నెమలి కనిపించింది.నేను నెమలి బయట చాలా సార్లు చుశాను కానీ  ఆ అడవిలో ,అది అంత నిర్భయంగా ,రాజసంగా తిరుగుతుంటే ఎంతో అందంగా కనిపించింది.
ఇంకొంచెం దూరం లోపలికి పోగానే కొండకోళ్ళు ,అడవి ఉడుతలు కనిపించాయి.


బండి లోపలికి పోతూ ఉంటే చుట్టూ ఉన్న పరిసరాలు చిత్రంగా మారిపోతున్నాయి.
దట్టమైన గొధుమరంగు గడ్డి పొదల గుండా కాసేపు,
వెదురు పొదల గుండా కాసేపు
ఒకప్పుడు ఈ దారిలో ఒక రైల్వే  లైను ఉండేదంట,ఇప్పుడు ఆ  దారిలోనే  సఫారి బండి పోతున్నది(బాలకృష్ణ ,విజయశాంతి మధ్య చిత్రీకరించిన రౌడీఇన్స్పెక్టర్ చిత్రంలోని టక్కుటమరం బండి పాట ఇక్కడే చిత్రీకరించారంట)
ఈ దారిల గుండా తీసుకుపోయి బండి ఒక వ్యూ పాయింట్ దగ్గర  ఆపారు.
ఆ వ్యూ పాయింట్ ఒక మంచెలాగ ఉంది.దాని మీద నించి చూస్తే చుట్టూ కొండలు ,మధ్యలో చిన్న సరస్సు ఎంతో ఆహ్లాదంగా ఉంది.అక్కడికి జంతువులు నీళ్ళు తాగడానికి వస్తాయంట,మేము కొంతసేపు  ఎదురు చుశాము కానీ మాకు ఎమీ కనిపించలేదు.


తర్వాత బండి దట్టమైన అరణ్యం లోనికి ప్రవేశించింది .చుట్టూ పెద్ద పెద్ద వృక్షాలు,నిశబ్దాన్ని చీల్చుకుంటు వెళ్తున్న సఫారీ బండి చప్పుడు,ఒక్కసారికి కిందకి పైకి పోతున్న దారీ,అప్పుడే ముసురుకుంటున్న చీకట్లు .



ఎంతలేదన్నా అందరికీ ఏమో కానీ,నాకు మాత్రం ఇప్పుడు బండి  ఆగిపొతే ఎలారా దేవుడా అని మనసులో ఏములో దాక్కున్న భయం ,అలా అందరం ఒక్కసారిగా ఎవరి ఆలోచనల్లో వాళ్ళం ఉండిపోయాం.
అలా ఒక అరగంట ప్రయాణం తర్వాత మళ్ళీ అడవి  పలచబడింది ,బండి మళ్ళీ ఘాట్ రోడ్ మీదుగా కాటేజి దగ్గరకు వచ్చి ఆగింది.

హమ్మయ్య !












ఇప్పటికి ఈ టపా ముగించాలి మరి !
చాలా కాలం తర్వాత రాయటం వలనో ఏమో,పదాల కోసం కొంచెం తడుముకోవల్సి వస్తుంది.
ఇంకా బోలెడన్ని విశేషాలు ఉన్నాయండోయ్! అవన్నీ వచ్చే టపాలో రాస్తానేం ..



PC:
* 3lok అంటే మా మరిదిగారన్నమాట. శ్రీవారిలాగనే ఈయన కూడా మంచి ఫోటోగ్రాఫర్.ఈయన చిత్రకారుడు కూడానూ.
ఈయనగారి పైంటింగ్స్ ఫోటోల్లాగా,ఫోటోలేమో పైంటింగ్స్ లాగా ఉంటాయి మరి అది ఎమీ చిత్రమో.. 😃
ఫోటోలు ఇక్కడ వాడుకోవటానికి ఈయన ఒక షరతు పెట్టారు.ఈ టపా చదివిన వారందరూ ఆయన ఇన్స్టాగ్రాం ని కూడా ఒకసారి దర్శించాలంట .ఇదిగోండి ఇక్కడ😆


*రెండు ఫోటోలు నా దగ్గర లేకపోవటంవలన ,గూగులమ్మ సహాయం కవల్సి వచ్చింది.



2 జన, 2019

ఆంగ్ల నూతన సంవత్సర శుభాకాంక్షలు..


అందరికీ ఆంగ్ల నూతన సంవత్సర శుభాకాంక్షలు..

అందరూ బాగున్నారా?
ఏమిటో ఇన్నాళ్ళ తర్వాత నా బ్లాగు నాకే కొత్తగా ఉంది.అసలు ఇవన్నీ రాసినది నేనేనా అన్న అనుమానం కూడా కలుగుతుందండోయ్ ..

నాకు ఒక బుజ్జాయి   పుట్టబోతున్నదని తెలిసి అన్నీ మర్చిపోయాను.అందులో బాగంగా బ్లాగు కూడా మర్చిపోయాను.
ఇప్పుడు నా బంగరుతల్లి బడికి కూడా వెళ్ళిపోతుంది.ఎన్నెన్నో మాటలు..ఎన్నెన్నో అల్లరి పనులు. 
మీతో పంచుకోవల్సిన విషయాలలో ఇవి కూడా చేర్చాలని అమ్మగా ఆరటం.


ఈ ముక్కలు రాస్తుంటే కూడా కొత్తగా అక్షరాలు నేర్చుకొని రాస్తున్నట్లు  ఉంది.
కానీ ఎలా అయినా రాయాలి ఎందుకంటే న్యూ ఇయర్ రిసల్యుషన్ ఎమీటంటే "Being Myself" అన్నమాట.
చెప్పాలంటే నేను  న్యూ ఇయర్ రిసల్యుషన్ పెద్దగా నమ్మను కాని ,ఒక పనిని మొదలుపెట్టడనికి  ఒక రోజైతే కావాలి కదా అందుకే ఇలా మీ ముదుకు వస్తున్నానన్నమాట.
అందరికీ ఈ కొత్త సంవత్సరంలో ప్రశాంతత దొరకాలని ఆశిస్తున్నాను. ఎందుకంటే ఎన్నున్నా జీవితంలో అదే ముఖ్యం కదా.ఏమంటారు?
వేదంతంతో భయపెడుతున్నానా..


పోన్లేండి.ఇవన్నీ వదిలేసీ ఇంచక్కా కబుర్లు చెప్పుకుందాంలెండి. తప్పులుంటే మన్నిచేయండి మరీ.. చాలాకాలం తర్వాత కదా !


1 సెప్టెం, 2014

ఇక ఎప్పటికీ తీరని కోరిక

బాపు రమణ
ఈ ద్వయమంటే చెప్పలేని భక్తి నాకు చిన్నప్పటినించీ..
ఆ గీతలు ఆ రాతలు రోజుకీ ఒక్కసారైన గుర్తురాక మానవు. 
తెలుగుని వెలిగించడానికి వీళ్ళున్నారనే ధీమా..   
వారు గోదావరి వారు అయినందు వల్ల అందరికీ "మా బాపు మా రమణ" అని చెప్పుకోవడంలో ఒక రకమైన గర్వం.
వాళ్ళను చూడలని నాకు చెల్లికి చిరకాల వాంఛ..ఎవరైనా చూసొచ్చారంటే అసూయానూ..       
నా పెళ్ళి శుభలేఖ రాయించుకోవలని అనుకున్నా కుదరలేదు..
చెల్లిది రాయిద్దామంటే...రమణ లేని బాపుని ఎలా చూస్తాం అని అంది చెల్లి..   
ఇక ఎప్పటికీ తీరని కోరికగానే అది ఉండిపోయింది.. 
నా కోరిక తీరలేదు గానీ
బాపు రమణ ఒక్కటయ్యరు అని ఒక ఓదార్పు.
ఇంతకుమించి మాటలు రావట్లేదు..

14 జన, 2014

శ్రీశైలం...3

ముందు రోజు బాగా అలసిపోవడంచేత ఆదివారం ఆలస్యంగా ఏడుగంటలకు నిద్రలేచాము.రూం ఆన్లైన్లో బుక్ చేసుకోవడంవలన తొమ్మిది గంటలకల్లా ఖాళీ చేయాలి.హడావుడిగా స్నానం ,అల్పాహారం కానిచ్చుకొని రూం ఖాళీ చేసేసి సామాను క్లాక్రూంలో భద్రపరచి ,ఇష్టకామేశ్వరీ   గుడికి వెళ్ళడానికి కమాండర్ జీప్లు దొరికే స్టాండుకు వెళ్ళాము.
ఒక్కో జీప్లో పదిమంది ఎక్కితే కానీ జీపు కదలదట.పైగా ఒక్కొక్కరికీ ఐదువందలు ఛార్జ్ చేస్తున్నారు.అదేమిటని అడిగితే  "తిరిగొచ్చాక కూడా మిరిదే మాట అప్పుడు తగ్గిస్తానండీ " అన్నారు జీపు డ్రైవర్..
చాలా సేపు ఎదురుచుడాల్సి వచ్చింది పదిమంది జీపు ఎక్కడానికి.పదిమంది లేకపొతే తిరిగి వచ్చేయడమే తప్ప గుడికి వెళ్ళలేం.అదృష్టం బాగుండి ఒక గంట నిరీక్షణ తర్వాత పదిమంది పుర్తయ్యారు. ఒక పదికిలోమీటర్లు రోడ్డుమీద ప్రయాణించిన తర్వాత జీపు అడవిదారి పట్టింది.

ఇష్టకామేశ్వరీ దర్శనం:
అడవిలొపలికి వెళ్ళడం అదే మొదటిసారి .నాకు చిన్నప్పుడు చందమామ కధలలో వర్ణచిత్రాలు చాలా ఇష్టం .ముఖ్యంగా వాటిల్లో కనిపించే అడవులు.దానితో ఆ బొమ్మలన్నీ గుర్తు చేసుకుంటూ ,నిజమైన అడవి దారులతో వాటిని పొల్చుకుంటున్నాను.
పెద్ద పెద్ద రాళ్ళతో,గోతులతో దారి భయంగొలిపేలా ఉంది.ఒక్కోసారి జీపు పక్కకు ఒరిగిపోతుందేమోనని భయం వేసింది.కమాండర్ జీప్లు తప్ప మామూలు వాహనాలు వెళ్ళలేవు ఆ దారిలో.ఐదువందలు ఎందుకు తీసుకుంటున్నరో అప్పుడు అర్ధమయ్యింది మాకు.
దారి ఎంత భయపెడుతున్నా, చుట్టూ దట్టమైన అడవి ,పక్షుల కిలకిలారావాలు,చిన్న చిన్న వాగులు చూస్తుంటే..
అంతం సినిమాలోని "ఓ మైనా ..నీ గానం నే విన్నా" పాట గుర్తొచ్చింది. :)
ఇలా ఒక పదికిలోమీటర్లు ప్రయాణించిన తర్వత జీపులన్నీ ఒకచోట ఆగాయి.అక్కడినించి కొంచెం దూరం నడవాలి.ఒక చిన్నవాగు దాటి వెళ్ళినతర్వాత ఒక పెద్ద వాగు మధ్యలో వినాయకుడు దర్శనమిస్తాడు.రాతి వినాయకుని విగ్రహం ఎంతో సజీవంగా ఉంది.ఆయనకు అక్కడ చెంచులే పూజాదికాలు నిర్వహిస్తున్నరు.వాగు దాటి జారుడురాళ్ళ ద్వారా కొంచెం పైకి ఎక్కాలి. పాపం మాతో పాటూ వచ్చినవాళ్ళందరూ  పెద్దవాళ్ళు.వాళ్ళు ఆ వయసులో భారమంతా భగవంతునిమీద వేసి అంత కష్టపడుతూ ఎక్కుతుంటే ఎంతో సంతోషమనిపించింది.నమ్మకం మనిషిని ఎంతవరకైనా నడిపించగలదనిపించింది.
పైకి ఎక్కిన తర్వాత నా కళ్ళను నేనే నమ్మలేకపోయాను.
ఆకాశాన్నంటుతున్న పెద్ద పెద్ద మామిడిచెట్లు,వాటికింద అమ్మవారి గుడి. కొంచెం దూరంగా గుడిమీద ఆధారపడిన చెంచుల పూరిళ్ళు.గుడిఎదురుగా లోయలో ప్రవహిస్తున్న కొండవాగు.ఎంతో ప్రశాంతంగా ఉంది ఆ వాతావరణం.ఎంతో మంది సాధకులు సాధన చేసిన పవిత్ర స్థలమట ఆ ప్రాంతం.అమ్మవారు ఇక్కడ ఒక గుహలో ఉంటారు.గుహలో దూరి మోకాళ్ళమీద నడిచి అమ్మవారి దర్శనం చేసుకోవాలి.
దర్శనం చేసుకున్న ప్రతి ఒక్కరిచేత అమ్మవారికి బొట్టు పెట్టిస్తారు .ఇలా పెట్టించడంలో ఒక విశేషం ఉంది.బొట్టు పెట్టినప్పుడు అమ్మవారి విగ్రహం రాతిలా కాక మెత్తగా తగులుతుంది.ఇక్కడ అమ్మవారు నాలుగుచేతులతో ఒక చేతులో రుద్రాక్షమాల ,ఇంకో చేతిలో శివలింగం , మరో రెండు చేతిలలో కలువమొగ్గలతో,అర్ధనిమీలిత నేత్రాలతో ,ధ్యాన ముద్రలో ఎంతో విభిన్నంగా.కళాత్మకంగా ఉంటుంది.
జగద్గురు ఆదిశంకరాచార్యులు మొదట ఇక్కడ అమ్మవారిని దర్శించి కొంతకాలం ఇక్కడ సాధన చేశారంట.అమ్మవారి దర్శనం ఎంతో తృప్తినిచ్చింది.
తర్వాత అక్కడ ఉన్న పూరిళ్ళదగ్గరకు వెళ్ళాము.యాత్రికుల కోసం పత్యేకంగా ఒక ఇల్లు ఉంది.రాత్రుళ్ళు అక్కడ యాత్రికులు బస చేయడానికి వీలుందంట.అక్కడ విద్యుత్తుని ఉత్పత్తి చేయడానికి సోలర్ సిస్టమ్ని ఏర్పాటు చేశారంట ప్రభూత్వంవారు కానీ అవి సరిగా పనిచేయడంలేదంట. 
ఆలయంలో మా తెలుగు మాస్టారు మళ్ళీ అక్కడ కనిపించారు.అన్ని వివరాలు అడిగి ఎంతో ఆనందపడ్డారు.ఆయన భార్యకు మమ్మల్ని పరిచయం చేసారు.మాస్టార్ని సతీ సమేతంగా ఫోటో తీసుకోగలిగాను.
మా జీప్లో అందరూ అక్కడినించి బయల్దేరడంతో మేముకూడా బయల్దేరవలసివచ్చింది.
అమ్మవారి నిర్మల స్వరూపం ,ఆ పచ్చని ప్రకృతీ మనసునిండా నిండిపోయాయి.
శ్రీశైలం తిరిగి వచ్చేసరికి సమయం మధ్యాహ్నం రెండు అయ్యింది.భోజనం చేసేసరికి మూడు అయిపోయింది.
ఇంకో గంట మాత్రమే ఉంది సమయం.ఇంక దగ్గరిలోని చెంచులక్షి మ్యూజియం చూడదానికి వెళ్ళాము. 


జీప్ల దగ్గర అమ్ముతున్న పుస్తకాలు





అడవి పువ్వు




ముచ్చటైన మిధునం..:)

చెంచుల పిల్లలు



ఏకలవ్యుడు..:)

చెంచులక్ష్మీ మ్యూజియం:
గిరిజనుల్లో వివిధ తెగల గురించీ,వారు వాడే వివిధ రాకాల వస్తువుల గురించీ,వివిధ సంప్రదాయాల గురించి అక్కడ ఉండే మల్లన్న అనే గిరిజన యువకుడు వివరంగా చెప్తున్నాడు.
చెంచుల సంప్రదాయాల్లో ఒకటి నన్ను బాగా ఆకట్టుకుంది.పెళ్ళికాని ఆడపిల్ల ఇంట్లో ఉంటే మగ నెమలి ఈకలు ఇంట్లో ఉంచుతారు.అవిచూసి ఎవరైనా పెళ్ళిసంబందానికి వస్తారన్నమాట.పెళ్ళిసంభందం కుదిరితే ఒక ఆడనెమలి ఈకని ఆడపిల్లవారి గుడిసెమీద ఉంచుతారు.దానితో ఆ ఇంట్లో పిల్లకు పెళ్ళి కుదిరిందని ఊర్లో అందరికీ తెలుస్తుందన్నమాట.పెళ్ళైన తర్వాత ఆ ఆడనెమలి ఈకను అమ్మాయి తలలో అలంకరిస్తారు.అమ్మయి ఐదోతనానికి అది గుర్తన్నమాట.పెళ్ళై అమ్మాయి అత్తవారింటికి వెళ్ళిపోయిన తర్వాత ఇంట్లో ఉన్న మగనెమలి ఈకలను గుడిసెపైన ఉంచుతారు.అంటే ఆ ఇంట్లో అమ్మాయికి పెళ్ళై వెళ్ళిపోయిందనడానికి గుర్తన్నమాట. 
ఇలాంటి సంప్రదాయాలెన్నో మల్లన్న వివరించి చెప్తున్నారు కానీ సమయాభావంవలన మేము త్వరగా బయటకు వచ్చేసాము.

మల్లన్న


తర్వాత సామను క్లాక్రూమ్నించి తీసుకొని హడావుడిగా బస్సు ఎక్కాము.బస్సు సరిగ్గా సమయానికి బయల్దేరింది.
మళ్ళీ కొండల మధ్య ఘాట్ రోడ్ మీదుగా మలుపులు తిరుగుగుతూ ,అడవి దారులను దాటుకుంటూ ,హైవే మీదుగా సరిగ్గా రాత్రి పదిగంటలకల్లా ఈ గజిబిజి పట్టణంలో పడేసింది.  
కానీ,మనసు మాత్రం అక్కడే ఆ కొండల మధ్యనే ఉండిపోయింది.